പ്രവാസിയുടെ മരണം (അനുഭവം)

പ്രവാസിയുടെ മരണം (അനുഭവം)

*******************************

 അബൂദാബിയിൽ ഷൈഖ് ഹമദ് ബിൻ ഹംദാൻ അൽ നഹ്യാന്റെ വാഹനങ്ങൾ പുതുക്കുവാനായി ട്രാഫിക് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ പോകേണ്ട ഒരാവശ്യം വന്നു. മുൽക്കിയ (വാഹനത്തിന്റെ റെജിസ്ട്രേഷൻ) ഒരു വർഷത്തെ കാലാവുധിയാണ്. ഗൾഫിൽ ഏത് വാഹനം രെജിസ്റ്റെർ ചെയ്യണമെങ്കിലും ഇൻഷുറൻസ് നിർബന്ധമാണ്‌. ഷൈഖ്മാരുടെ പേരിലുള്ള വാഹനങ്ങൾക്ക് ഇത് നിർബന്ധമില്ല. അതിന്നിടെ എന്തെങ്കിലും പെറ്റികേസുകളോ മറ്റോ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് മുറൂറിലെ (ട്രാഫിക്‌ ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റ്) ഏറ്റവും വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ കണ്ട് കേൻസൽ ചെയ്യിക്കേണ്ടത് എന്റെ ജോലിയാണ്. കാരണം, ആ വാഹനങ്ങൾ മറ്റ് ജോലിക്കാരാവുമല്ലോ ഓടിക്കുന്നത്.

അങ്ങിനെ ഞാൻ ട്രാഫിക്ക് വകുപ്പിന്റെ (ലൈസൻസ്, രെജിസ്ട്രേഷൻ, ആക്സിടെന്റ് വിഭാഗങ്ങളുടെയെല്ലാം) മുദീര്‍ (ഏറ്റവും വലിയ ഓഫീസർ) സായെദ് സഖര്‍ അല്‍ ഫലാഹിയെ ചെന്ന് കണ്ടു. വളരെയധികം ദൈവഭക്തിയുള്ള, മനുഷ്യസ്നേഹമുള്ള ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർ.

ഞാൻ സലാം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം അത് മടക്കിയിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു. 'ഇസ്തരീഹ് യാ ശെരീഫ്'

അദ്ദേഹം ഇരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതനുസരിച്ച് ഞാൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു.

നല്ലൊരു ഓഫീസ്. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ഫയൽ പോലുമില്ല. വളരെ ക്ളീൻ ആയിരിക്കുന്നു.

രണ്ടു യുവാക്കൾ ഭവ്യതയോടെ നിൽക്കുന്നു.

അവർ വന്നതും ഇത് പോലെ ഒരു ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂർ ലോക്കപ്പ് ശിക്ഷയുള്ള തെറ്റിന് വിടുതൽ ലഭിക്കാനാണെന്ന് അവരുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും മനസ്സിലായി.

അവർക്ക് ആദ്യമായി ഉണ്ടായ ഒരു തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ അവരുടെ മുഖാലഫ (പെറ്റികേസ്) പേപ്പർ വാങ്ങി ഒരു പേനയെടുത്ത് ഒപ്പിടാൻ ആരംഭിക്കുമ്പോൾ മുദീർ അവരോട് ചോദിച്ചു. 'നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?'

ഉടനെ അവർ മറുപടി കൊടുത്തു 'ഞങ്ങൾ പോലീസുകാരാണ്'

ഒപ്പിടാൻ പേനയെടുത്ത അദ്ദേഹം അത് ചെയ്യാതെ അവരോടു പറഞ്ഞു 'നിങ്ങൾ നിയമം നടപ്പാക്കേണ്ടവരാണ്. എന്നിട്ട് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്തത് ഒരു നിലക്കും മാപ്പിന്നർഹരല്ല' അത് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അവരെ ലോക്കപ്പിലാക്കി.

(ആ രാജ്യത്ത് രാഷ്ട്രീയവും അസോസിയേഷനും ഇല്ലല്ലോ)

ഇതിനിടെ എനിക്കും അവിടെയിരിക്കുന്ന മൂന്ന് പേർക്കും കാവാ എന്ന അറബി കാപ്പി കൊണ്ട് വന്നു.

എന്റെ കയ്യിലുള്ള മുഖാലഫകൾ (പെറ്റികേസ്) വാങ്ങി അതിലെല്ലാം <ലാ മാന അൻ തജ്ദീദ് - പുതുക്കുന്നതിന്നു വിരോധമില്ല> എന്നെഴുതി തന്നു.

അപ്പോഴാണ്‌ എന്റെ അനീസ്‌ മൊബൈൽ ഫോണിലേക്ക് ഒരു കാൾ വന്നത്.

'ഹല്ലോ, ഷെരീഫ് സാറല്ലേ?' അങ്ങേത്തലക്കൽ നിന്നുള്ള ചോദ്യം

അതെ എന്ന് മറുപടി കൊടുത്തിട്ട് അവർ ആരെന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാൻ മുറൂറിൽ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ. അവരും മുറൂറിൽ (ട്രാഫിക് വകുപ്പ്) ആണെന്ന് പറഞ്ഞു.

അവർക്ക് എന്നെ ഒന്ന് നേരിട്ട് കാണണമത്രേ. കാട്ടൂർ നെടുമ്പുരയിലുള്ള കൊച്ചുമുഹമ്മദുക്കാടെ കാന്റീനിലെക്കു വരാനും ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വരാമെന്നും പറഞ്ഞു.

അവർ ആ കാന്റീനിലെ ബൂത്തിൽ നിന്നാണ് ഫോണ്‍ ചെയ്യുന്നതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ മുദീറിന് നന്ദി പറഞ്ഞു ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ചെന്നു.

ഇന്ന് രാത്രി നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ടിക്കറ്റെടുത്ത അവരുടെ ഒരു ബന്ധക്കാരൻ, നാട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാൻ വാങ്ങിയ എമർജൻസി ലൈറ്റ് മാറ്റി വാങ്ങാൻ വേണ്ടി റോഡ്‌ ക്രോസ് ചെയ്യുമ്പോൾ വേഗത്തിൽ വന്ന ഒരു കാർ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിച്ചു. ഇന്നലെ രാത്രിയാണത് സംഭവിച്ചത്. ആ വ്യക്തി ഉയരത്തിൽ നിന്നും വന്നു വീണത്‌ റോഡിന്റെ നടുവിലുള്ള ഡിവൈഡറിന്റെ സൈഡിൽ ഫിറ്റ് ചെയ്ത ശൂലം ആകൃതിയിലുള്ള കമ്പിയിന്മേലാണ്. ആംബുലൻസിൽ ഉടനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയെങ്കിലും രക്ഷിക്കാനായില്ല.

ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞിട്ട് അവർ എന്നെ കാണാൻ വന്ന ആവശ്യം പറഞ്ഞു. 'ഇന്ന് വ്യാഴാഴ്ച്ചയായത്‌ കൊണ്ട് ഓഫീസ് കാര്യങ്ങളൊന്നും നടക്കില്ല. എത്രയും പെട്ടെന്ന് മയ്യത്ത് നാട്ടിൽ എത്തിക്കണം. ഷെരീഫ് സാറിനെ കണ്ടാൽ ചിലപ്പോൾ ഫയൽ സ്പീഡ് ആക്കാമെന്ന് നെടുമ്പുരയിലെ അബൂവാണ് പറഞ്ഞത്.

ശെരി ഞാൻ നോക്കട്ടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരുടെ കയ്യിലുള്ള ഫയൽ വാങ്ങി വീണ്ടും മുദീറിന്റെ ഓഫീസിൽ ചെന്നു.

'എന്ത് പറ്റി ഷെരീഫ്, ഇനി വല്ല പ്രശ്നവും?' മുദീർ എന്നോട് ചോദിച്ചു.

ആ ചോദ്യത്തിന്നു അർത്ഥമുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടെങ്കിലാണല്ലോ പ്രധാനമായും ഞാനദ്ധെഹത്തെ കാണാറ്. ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നവ അദ്ദേഹം നിരസിക്കാറില്ല. അതിന്ന് കാരണവുമുണ്ട്. ഞാൻ ഒരിക്കലും അദ്ധേഹത്തെ എക്സ്പ്ലൊയിറ്റ് ചെയ്യാറില്ല.

സംഭവം എല്ലാം ഞാൻ അദ്ധേഹത്തെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. അബൂദാബി സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുള്ള എല്ലാസഹായവും അദ്ദേഹം ചെയ്യാമെന്നേറ്റു. പിന്നെ വരുന്നത് ഇന്ത്യൻ എംബസ്സി, എയർ ഇന്ത്യ. ഇവയുടെ കാര്യം എന്നോട് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു. ട്രാഫിക് ആക്സിടെന്റ്റ് വകുപ്പ്, ലൈസൻസ് വകുപ്പ്, പോലീസ് ഫോറെൻസിക്, ഇസ്ലാമിക്‌ ഫോറെൻസിക്, ഹൊസ്പിറ്റൽ ഇവയുടെ കാര്യത്തിന്നു എല്ലാം പെട്ടെന്ന് ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം ഒരു മുലാസമിനെ (പോലീസ് സബ്ബിൻസ്പെക്ടർ) ഏർപ്പാടാക്കി തന്നു.

ഇന്ത്യൻ എംബസ്സിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ചാവക്കാട് ഒരുമനയൂരുള്ള തങ്ങളോട് വിവരം പറഞ്ഞു. അവിടെ പേപ്പർ എത്തിയാൽ പെട്ടെന്ന് ശെരിയാക്കാം എന്ന് അദ്ദേഹവും ഏറ്റു. എയർ ഇന്ത്യയിലെ സ്റ്റേഷൻ മാനേജർ ഭാട്ടിയയോട് പറയേണ്ട താമസം അദ്ദേഹം അത് ശെരിയാക്കാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു. കാരണം, ഡെഡ്ബോഡി കാർഗോ ആയാണ് കൊണ്ട് പോവുക. കൂടാതെ എക്കമ്പനി ആയി രണ്ട് ടിക്കറ്റ്‌ വേറെയും വേണം.

ഒരു വിധം ഇതെല്ലാം ശെരിയായികഴിഞ്ഞപ്പോൾ സമയം നാല് മണിയായി. ഞാനും മുദീറും മറ്റൊരു ളാബത്ത് (പോലീസ് സർക്കിൾ ഇൻസ്പെക്ടർ) പിന്നെ മരണപ്പെട്ടവരുടെ ബന്ധക്കാർ ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടില്ല. വെറും സാൻഡ്വിച്ചും ചായയും മാത്രം.

മഗരിബ് (സന്ധ്യ) നമസ്കാരത്തിന്നു ശേഷം മയ്യത്ത് എയർപോർട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുമെന്നറിയുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി.

മയ്യത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാനൊന്ന് നോക്കി. എന്തെല്ലാം മോഹങ്ങൾ അദ്ധേഹത്തിന്നുണ്ടാവും. ഈ രൂപത്തിലാണ് താനിനി നാട്ടിലേക്ക് ചെല്ലുക എന്ന് അദ്ധേഹവും യാത്ര അയച്ച ബന്ധക്കാരും കരുതിയിട്ടുണ്ടാവുമോ.

എയർ പോർട്ടിൽ എല്ലാം പെട്ടെന്ന് ശെരിയായി. ഫ്ലൈറ്റ് ടേക്ക് ഓഫ്‌ ചെയ്തു

---------------------------------------

മേമ്പൊടി:

തൊട്ടിലിൽ നിന്ന് തുടക്കം - മയ്യത്ത്

കട്ടിലിൽ യാത്രായോടുക്കം

അവിടെ നിന്നാർക്കും ഇല്ലാ മടക്കം

ആറടി മണ്ണിലുറക്കം

ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും അവിടെയില്ല

കഷ്ടവും കരച്ചിലും അവിടെയില്ല

ഉണ്ണി പിറക്കാനാശയില്ല - ഇനി

പൊന്നിന്നും പണത്തിന്നും കൊതിയുമില്ല.

<<< രചന : ഷെരീഫ് ഇബ്രാഹിം, ദാറുസ്സലാം, തൃപ്രയാർ >>>

അദ്ധ്യാപനം (കഥ)

അദ്ധ്യാപനം (കഥ)

***********

അരുവിക്കര എന്ന കുഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും പട്ടണത്തിലേക്ക് പെൻഷൻ വാങ്ങാൻ വരാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ട് ആലോചിക്കാനേ വയ്യ. എണ്‍പത് വയസ്സെന്ന പ്രായവും ബസ്സ്‌ കിട്ടാനുള്ള പ്രയാസവും. വളരെ നേരത്തെ തന്നെ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു. അങ്ങിനെ ട്രെഷററിയുടെ അടുത്തെത്തി. എന്നിട്ടും ലൈനിൽ നാലഞ്ചു പേർ സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ പിന്നിലായി നിന്നു.

അധികം നേരം നിൽക്കാൻ പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ഒരു പഴയ ന്യൂസ്‌പേപ്പർ വിരിച്ചു അതിൽ ഇരുന്നു. തണുപ്പ് കാലത്തെ രാവിലെ സൂര്യപ്രകാശത്തിന്നു നല്ല ചൂട്. ഓഫീസ് തുറക്കാൻ സമയമായിട്ടും ആരും എത്തിയിട്ടില്ല. കുറെ നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിന്നൊടുവിൽ ഓഫീസ് ക്ലീൻ ചെയ്യാൻ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ എത്തി. അപ്പോഴേക്കും ലൈനിന്റെ നീളം വലുതായിരിക്കുന്നു.

'എല്ലാവരും ഒന്ന് മാറി നിന്നേ' ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഗൌരവത്തിലുള്ള വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ലൈനിൽ നിന്നിരുന്ന ഒരാൾ ചോദിച്ചു.

'നിനക്കൊന്ന് സൌമ്യമായി പറഞ്ഞു കൂടെ?'

'ഇത്രക്കൊക്കെ സൌമ്യതയെ എന്റെ കയ്യിലുള്ളൂ. ആട്ടെ നിങ്ങളാരാ?'

'ഞാനൊരു റിട്ടയേർഡ്‌ പോലീസ് ഓഫീസർ ആണ്' അദ്ദേഹം മറുപടി കൊടുത്തു.

'റിട്ടയേർഡ്‌ അല്ലെ? ഇപ്പോൾ പോലീസ് അല്ലെല്ലോ? പോലീസ് മുറയൊക്കെ ഇനി വേണ്ട'

ആ പോലീസ് ഓഫീസർ പിന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

'ആട്ടെ, മോനെ കുറച്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ നീയും ഇത് പോലെ ലൈൻ നിൽക്കണമെന്ന് ഓർക്കണം,'

എന്റെ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മാറ്റം കണ്ടു.

'മാഷെ, ക്ഷമിക്കണം. എന്റെ ഭാഗത്തും തെറ്റുണ്ട്.'

ആ മാഷെ എന്നുള്ള വിളി കേട്ടപ്പോൾ എന്തോ ഒരു സുഖം, ആ വിളിയിൽ ഒരു പാട് തേനും വയമ്പും മധുരവും ഉണ്ട്.

ഒരു ചായ കുടിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. ചെറിയ വിശപ്പുമുണ്ട്‌. ലൈനിൽ നിന്നും പോയാൽ തിരിച്ചു വന്നാൽ സ്ഥലം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലോ. അപ്പോഴാണ്‌ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ കെറ്റിലിൽ ചായ കൊണ്ട് നടന്ന് വിൽക്കുന്നത് കണ്ടത്.

അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒരു ചായ വാങ്ങി. പൈസ കൊടുത്തപ്പോൾ അവൻ വാങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

'മാഷെ, മാഷ്‌ എന്റെ വാപ്പാനെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്' അവൻ പറഞ്ഞു.

'എന്താണ് മോനെ നിന്റെ വാപ്പാടെ പേര്?' ഞാനവനോട് ചോദിച്ചു

'കുഞ്ഞിമുഹമ്മദ്‌. എന്റെ പേര് നൌഫൽ എന്നാണ്'

ആദ്യം എനിക്ക് അദ്ധേഹത്തെ മനസ്സിലായില്ല. ഒരു പാട് വിദ്യാർഥികളെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ? പക്ഷെ പിന്നീട് വിശദീകരിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ആളെ മനസ്സിലായി.

'വാപ്പ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?' ഞാനവനോട് തിരക്കി.

'പത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാപ്പ പഠിപ്പ് നിർത്തി. ഇപ്പോൾ പറമ്പ് കിളയൊക്കെയായി ജീവിക്കുന്നു.'

'താൻ എത്ര പഠിച്ചു?'

'ഞാൻ പത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പഠിപ്പ് നിർത്തി. 90 ശതമാനം മാർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ പണം ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പഠിപ്പു നിർത്തിയത്'

'എന്റെ ഈശോയെ എന്താണ് ഞാൻ ഈ കേൾക്കുന്നത്?' കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു.

'താൻ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ. ഒരു മണിയാവുമ്പോൾ ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് വരണം' എന്നവന് നിർദേശം കൊടുത്തു.

ചായയുടെ പൈസ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഞാനവന് നിർബന്ധിച്ചു പൈസ കൊടുത്തു

പതിനൊന്നര മണിയായപ്പോൾ പെൻഷൻ പണം കിട്ടി.

ഇനി ആ പയ്യൻ വന്നിട്ടേ പോകാൻ പറ്റൂ.

എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാമെന്നു കരുതി അടുത്തുള്ള ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറി. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ഒരാൾ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു ചോദിച്ചു 'വരാപ്പുഴ മാഷല്ലേ?'

അതെ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി

'ഞാൻ മാഷെ ഒരു വിദ്യാർഥിയാണ്. ജബ്ബാർ'

'റേഷൻകട നടത്തിയിരുന്ന ഇസ്മയിൽ സായിബിന്റെ മകൻ.....?????'

'അത് തന്നെ'

'താൻ ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? ഇപ്പോഴും സാഹിത്യ വാസനയൊക്കെ ഇല്ലേ?'

അയാൾ ഗൾഫിലാണെന്നും സാഹിത്യവാസന ഉണ്ടാക്കിയത് മാഷാണെന്നും പറഞ്ഞു. ഞാനും എന്റെ ഭാര്യ വേറൊനിക്കയും കൂടി വാരാപ്പുഴയിലുള്ള എന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ എടമുട്ടത്ത് ബസ്‌ കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ ഈ ജബ്ബാർ കാർ നിർത്തി എന്റെ അടുത്ത് വന്നതും എന്നോട് കാറിൽ കൊണ്ട് വിടാമെന്ന് ആൽമാർത്തമായി പറഞ്ഞതും ഓർമവന്നു.

'മാഷെ, എനിക്ക് ഇത്തരത്തിൽ സാഹിത്യവാസനയുണ്ടെന്നു കണ്ടെത്തിയത് മലയാളം മാഷായ അങ്ങാണ്. അത് കൂടാതെ, ഞാൻ അറിയാതെ എനിക്ക് എല്ലാ പ്രോത്സാഹനങ്ങളും നൽകിയതും മാഷാണ്. അത് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല'

'നമ്മൾ എഴുതുക, അത് നമ്മൾ തന്നെ വായിച്ചു നോക്കുക. നമുക്ക് നന്നായി എന്ന് തോന്നിയാൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് വായിക്കാൻ കൊടുക്കാം. എന്ത് വിമർശനം വന്നാലും തളരരുത്. നല്ല വിമർശനം വന്നാൽ സ്വീകരിക്കുക. അത് പോലെ നല്ല അഭിപ്രായം കേട്ടാൽ അഹംഭവിക്കരുത്.' ഞാൻ അയാൾക്ക്‌ ഉപദേശം നൽകി.

അദ്ദേഹം വീണ്ടും എന്നോട് വീട്ടിൽ കൊണ്ടന്നാക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. പക്ഷെ കുഞ്ഞിമുഹമ്മദിന്റെ മകനെ കാണേണ്ടത് കൊണ്ട് ഇപ്രാവശ്യവും ഞാൻ സ്നേഹത്തോടെ നിരസിച്ചു.

ഒരു മണി ആവുന്നതിന്ന് മുമ്പ് തന്നെ കുഞ്ഞിമുഹമ്മദിന്റെ മകൻ നൌഫൽ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു.

ഞാൻ എന്റെ കയ്യിലുള്ള പെൻഷന്റെ പൈസ അവന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു ' മോനെ നൌഫൽ, ഈ പണം നീ എടുക്കുക, ഇനിയും വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ തരാം. എന്റെ ജീവിതാവസാനം വരെയുള്ള പെൻഷൻ പണം നിനക്ക് ഞാൻ തരും. നീ തുടർന്ന് പഠിക്കണം. പിന്നെ പഠിത്തത്തിൽ എന്തെങ്കിലും സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കറിയാവുന്ന അറിവ് നിനക്ക് പകർന്നു തരാം.'

അവൻ വിങ്ങി പൊട്ടി പറഞ്ഞു. 'മാഷെ ഇത് ഏതെങ്കിലും സദസ്സിൽ വെച്ച് തരുകയാണെങ്കിൽ മാസ്റ്റെർക്കു ഒരു ഖ്യാതി കിട്ടൂലെ?

'എനിക്ക് അങ്ങിനെയുള്ള ഖ്യാതി വേണ്ട. ദൈവത്തിന്റെ പുണ്യമേ വേണ്ടൂ'. എന്ന് ഞാനവന് മറുപടി കൊടുത്തു.

------------------------------------------------

മേമ്പൊടി:

ജോലിയിലുള്ളപ്പോഴും പെൻഷൻ പറ്റിയാലും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ബഹുമാനിക്കുന്ന ഒരു സംബോധനയാണ് മാഷെ എന്നുള്ളത്. എന്നാൽ ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ ഭർത്താക്കന്മാർക്ക് ഭാര്യമാരെ ചീത്ത വിളിക്കാൻ പറ്റാത്ത ചില പേരുകളാണ്, ഓമന, തങ്കം എന്നുക്കെയുള്ളത്. കാരണം ഓമനയുടെ ഭര്ത്താവിന്നു ദേഷ്യം വന്നു എന്നിരിക്കട്ടെ. എങ്ങിനെ ചീത്ത പറയും. 'ഓമനേ ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലും' എന്ന് പറയാൻ പറ്റുമോ?

<<< രചന : ഷെരീഫ് ഇബ്രാഹിം, ദാറുസ്സലാം, തൃപ്രയാർ >>>

ഗൾഫിലെ ഓണം (കഥ)

ഗൾഫിലെ ഓണം (കഥ)

---------------------------------------

അടുത്ത കൂട്ടുകാരനായ സിദ്ധാർത്ഥന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും സന്ധ്യനാമം കേൾക്കുന്നു.

'രാമരാമ പാഹിമ മുകുന്ദരാമ പാഹിമ

രാമപാദം ചേരണേ മുകുന്ദരാമ പാഹിമ'

ഞാനും സിദ്ധാർത്ഥനും പാടത്തെ വരമ്പിൽ ഇരുന്നു എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുകയാണ്. രാത്രി എട്ടു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അത്താഴം കഴിച്ചു, ചിമ്മിനി വിളക്കുകൾ കെടുത്തി ചുറ്റുപാടുമുള്ള വീടുകളിലെ ആളുകൾ കിടന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിൽ അന്ന് ഇലക്‌ട്രിസിറ്റി എത്തിയിട്ടില്ല.

'സിദ്ധാ........ ....... ' അവന്റെ അമ്മ വിശാലേച്ചി നീട്ടി വിളിക്കുന്നു.

'എന്താ അമ്മേ ?' അവൻ ഉറക്കെ വിളികേട്ടു.

'ഒന്ന്‌ വേഗം വാടാ' അവന്റെ അമ്മയുടെ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അവനും ഞാനും എഴുനേറ്റു. 'ജാബറൂ, ഇനി നാളെ കാണാം'

'നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകണ്ട. രാത്രി നിനക്ക് പേടിയല്ലേ?' ഞാനും കൂടെ അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു

അവനെക്കാൾ പേടിയുള്ള എനിക്ക് തിരിച്ചു എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പറ്റാത്തതു കൊണ്ട് അയൽവാസിയായ സൈദുക്ക എന്നെ എന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടന്നാക്കി.

'ഉപ്പ ദേഷ്യം ഉള്ളിലടക്കി. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അല്ലെങ്കിലും സിദ്ധന്റെ കൂടെ നടക്കുന്നതിൽ ഉപ്പാക്ക് ഇഷ്ടക്കെടില്ല.

എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഉമ്മ, ഉപ്പാട് പറഞ്ഞു 'അവൻ പഠിക്കാൻ മുറിയിൽ കയറിയാൽ പുസ്തകത്തിൽ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ശബ്ദം ഒന്നും കേൾക്കാറില്ല.'

'എടീ അവൻ ഇപ്പോൾ പത്തിലല്ലേ, എന്റെ അനുജൻ ഷൌക്കു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പുസ്തകത്തിൽ നോക്കി വായിച്ചാൽ മതി. അല്ലാതെ ഉറക്കെ വായിക്കണ്ട എന്ന്. അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കുകയായിരിക്കും'

'അത് ശെരിയാ, അവൻ ശ്രദ്ധയോടെ പഠിക്കുകയാ. ഇന്നലെ അവൻ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ പുസ്തകം എടുത്ത് കൊണ്ട് പോയത് പോലും അവൻ അറിഞ്ഞില്ല.'

ഉമ്മ അതും പറഞ്ഞു എനിക്ക് ചോറ് വിളമ്പി തരാൻ പോയി.

പരീക്ഷയിൽ സിദ്ധൻ ജയിച്ചു. കോളജിൽ ചേര്ന്നു.

ഞാനും ജയിച്ചു -സെക്കന്റ് ഇയർ SSLC ക്ക് ചേര്ന്നു.

പിന്നെ എന്തൊക്കെയോ പഠിച്ചു ഗൾഫിലേക്ക്‌

കല്യാണ ആലോചനകൾ വന്നു. നാട്ടിൽ ചെന്നിട്ടു പെണ്ണ് കാണാൻ പോയത് - ഈ സിദ്ധാർത്തന്റെ കൂടെ, പെട്രോൾ ചിലവില്ലാത്ത, ലൈസൻസ് വേണ്ടാത്ത സൈക്കിളിൽ.

ഞാൻ ഗൾഫിൽ ചെന്ന് വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം അവനും കുവൈറ്റിലെത്തി എന്നറിഞ്ഞു

ഇതിന്നിടെ അവൻ അവന്റെ ആറു സഹോദരിമാരെയും ഭംഗിയായി വിവാഹം കഴിച്ചു കൊടുത്തെന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു

ഇതൊക്കെ ഓർക്കാൻ എന്താണ് കാരണമെന്നോ? ഇന്നലെ അവന്റെ ഒരു ഫോണ്‍ കാൾ വന്നു

'ജബ്ബാറേ, ഈ ഓണത്തിന്നു നീ എന്റെ അടുത്ത് വരണം'

'അയ്യൊ. സിദ്ധാ, ഞാൻ ഓണത്തിന്നു ബഹറയിനിലേക്ക് പൊകുകയാ. അവിടെ നമ്മുടെ കൂടെ പഠിച്ച രാജന്റെ ക്ഷണം ഉണ്ട്. ഞാൻ പിന്നെ വന്നാൽ പോരെ?'

'അതു പറ്റില്ല. നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യൂ. രാജന്റെ നമ്പർ തരൂ. അവനേയും ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് ക്ഷണിക്കാം'

ഞാൻ രാജന്റെ നമ്പർ കൊടുത്തു. രാജനും കുവൈറ്റിൽ വരാമെന്ന് സമ്മതിച്ചതായി ഞാൻ അറിഞ്ഞു

കുവൈറ്റ്‌ എയർപോർട്ടിൽ എന്നെ കാത്തു സിദ്ധാർത്തനും രാജനും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അബ്ബാസിയയിലാണ് അവന്റെ താമസം. അബ്ബാസിയ ശെരിക്കും ഒരു ചെറിയ കേരളം. മലയാളികളാണ് കൂടുതൽ

'അല്ല, സിദ്ധാ, നിന്റെ കുടുംബം, നാട്ടിലാണോ?' ഫ്ലാറ്റിൽ ആരെയും കാണാഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു

'ജബ്ബാറിന്നു ആ വിവരം അറിയുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്‌. ഞാനിപ്പോഴും ക്രോണിക് ബാച്ചലർ ആണ്. സഹോദരിമാരുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് വയസ്സ് 45. പിന്നെ ഒന്നും നടന്നില്ല.'

'അപ്പോൾ നിന്റെ മേനകയോ?' ഞാൻ ചോദിച്ചു. അവനു കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്ന മേനക എന്ന കുട്ടിയായി അഗാധമായ പ്രേമം ഉണ്ടായിരുന്നത് എനിക്കറിവുള്ളതാണ്. പിന്നീട് എന്റെ താമസം കാട്ടൂർ നിന്നും മാറിയത് കൊണ്ടും അവനും ഞാനും രണ്ടു വ്യത്യസ്ഥ ഗൾഫ്‌ രാജ്യങ്ങളിൽ ആയതു കൊണ്ടും ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

'ഓ. അവളെ പറ്റി എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഒരാഴ്ച മുമ്പ് ഞാൻ നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ പറ്റി അന്വേഷിച്ചു. എന്റെ കല്യാണം നീണ്ടു പോയത് കൊണ്ട് അവളെ വേറെ ആരോ കല്യാണം കഴിച്ചു രണ്ടു മൂന്നു കുട്ടികളായി എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടായിരിക്കും എന്ന് കരുതിയ എനിക്ക് കിട്ടിയ അറിവ് അവൾ ഇപ്പോഴും കല്യാണം കഴിക്കാൻ സമ്മതിക്കതെ നില്ക്കുകയാണത്രെ'

'അവൾ കോളേജിലെ ബ്യൂടി ആയിരുന്നല്ലോ? നമ്മൾ അവളെ ബട്ടർഫ്ലൈ എന്നല്ലേ വിളിക്കാറ്' രാജന്റെ വക കമ്മന്റ്

'അത് വിട്. ചത്ത ജാതകം ഇനി വായിക്കണ്ടല്ലോ?' ഇതായിരുന്നു സിദ്ധന്റെ മറുപടി.

'ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ ഓണത്തിന്നു വിളിച്ചു വരുത്തിയതിൽ ഒരു പ്രത്യേക കാര്യം ഉണ്ട്. ജബ്ബാറിന്റെ കല്യാണത്തിന്നു പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നത് ഞാനാണല്ലോ. എന്റെ കല്യാണത്തിന്നു വിളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സത്യത്തിൽ എന്റെ കല്യാണം വൈകിയ ഈ വേളയിൽ ഒരു അമ്പലത്തിൽ താലി ചാർത്തി മാത്രമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ലീവിന്നു എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു. അവൾ ഇന്ന് കുവൈറ്റിൽ വരും. നിങ്ങൾ എന്റെ കൂടെ എന്റെ സഹോദരസ്ഥാനത്ത് നിന്ന് അവളെ സ്വീകരിക്കാൻ വരണം.'

'ആരാണ് വധു?' രാജൻ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു

'അതൊന്നും നിങ്ങൾ അറിയുന്ന ആളല്ല. തന്നെയുമല്ല, കാണാൻ പോകുന്ന പൂരം കൊട്ടിഘോഷിക്കണ്ടല്ലോ?' അതായിരുന്നു അവന്റെ മറൂപടി. അല്ലെങ്കിലും അവന്നു എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഒരു സസ്പെൻസ് ഉണ്ടാവാറുണ്ട്.

വൈകീട്ട് നാല് മണിക്ക് ഞങ്ങൾ കുവൈറ്റ്‌ എയർപോര്ടിലേക്ക് പൊയി.

യാത്രക്കാർ ഓരോരുത്തരായി ഇറങ്ങി. അതിൽ നിന്നും സിന്ദൂരം ഇട്ട ഒരു സ്ത്രീ സിദ്ധന്റെ അടുത്തെത്തി.

ഞങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അതെ അത് അവൾ തന്നെ .............

............... സിദ്ധന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായ മേനക

<<< രചന : ഷെരീഫ് ഇബ്രാഹിം, ദാറുസ്സലാം, തൃപ്രയാർ >>>

അനന്തരഫലം (നർമഭാവന)

അനന്തരഫലം (നർമഭാവന)
by ഷെരീഫ് ഇബ്രാഹിം, ദാറുസ്സലാം, തൃപ്രയാർ.

അലക്കാട്ടുപുരം എന്ന് പേരുള്ള ബസ്‌ റൂട്ടുള്ള ഒരു ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിലാണ് കരീംക്കാടെ ബേക്കറി കട. പക്ഷെ, കരീംക്കാടെ കടയുടെ മുന്നിൽ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ ഇല്ലാത്തതിനാൽ കച്ചവടം കുറച്ചു കുറവാണ്. ബസ്‌സ്റ്റോപ്പ്‌ കുറച്ചു മാറിയാണ് താനും. തന്റെ കടയുടെ മുമ്പില്‍ ഒരു സ്റ്റോപ്പ്‌ അനുവദിച്ചു കിട്ടുകയാണെങ്കിൽ കച്ചവടം നന്നായി നടക്കുമെന്ന് കരീംക്ക ആഗ്രഹിച്ചു. അതിന്നായി സർക്കാർ ലെവലിലേക്ക് പരാതികൾ അയച്ചു. ഒന്നും നടന്നില്ലെന്ന് മാത്രം.
അങ്ങിനെയിരിക്കെ, കരീംക്ക പത്രത്തിൽ ഒരു വാർത്ത വായിച്ചു. മറ്റൊരു സ്ഥലത്ത് ഇത്തരത്തിൽ ബസ്‌ സ്റ്റൊപ്പിന്നു വേണ്ടി മുറവിളി നടത്തികൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അവിടെ ബസ്‌ സ്ലോ ചെയ്യുമ്പോൾ ഇറങ്ങിതുടങ്ങിയ ഒരാൾ വീഴുകയും തന്മൂലം സർക്കാർ അവിടെ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ അനുവദിക്കുകയും ചെയ്തായിരുന്നു ആ വാർത്ത. കരീംക്കാടെ മനസ്സിൽ ഒരു ലഡ്ഡു പൊട്ടി. തന്റെ കടയുടെ മുമ്പിൽ ആരെങ്കിലും വീണ് കിട്ടാൻ കരീംക്ക എല്ലാ ആരാധാനാലയങ്ങളിലും നേർച്ച നേർന്നു.
മാസങ്ങൾ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു. കരീംക്ക തന്റെ ലൂണ വണ്ടിയിൽ കട തുറക്കാൻ വരികയാണ്. കരീംക്കാനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരാൾ ഓടിവന്നു പറഞ്ഞു. 'കരീംക്ക, ഇക്കാടെ കടയുടെ മുന്നിൽ ഒരു കുട്ടി ബസ്സ്‌ സ്ലോ ചെയ്തപ്പോൾ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ വീഴുകയും ബസ്സ്‌ ദേഹത്ത് കൂടെ കയറി ഉടനെ ആ കുട്ടി മരിക്കുകയും ചെയ്തു.'
'ഓ കഷ്ടമായി പോയി.' എന്ന് ദു:ഖം അഭിനയിച്ചു പറയുകയും, മനസ്സിൽ സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്തു, കരീംക്ക. ഇനി നാളെ മുതൽ തന്റെ കടയുടെ മുന്നിൽ ബസ്സ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌ വരുമല്ലോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു കരീംക്ക താൻ നേർച്ച നേർന്ന എല്ലാ ദേവാലയങ്ങളിലും നേർച്ച പണം കൊടുത്തു. സന്തോഷവാർത്ത ഉടനെ വീട്ടിൽ അറിയീക്കുകയും ചെയ്തു.
വളരെ വേഗത്തിൽ സംഭവസ്ഥലത്തേക്ക് കരീംക്ക ചെന്നു. മരിച്ചു കിടക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ ചുറ്റും ആളുകൾ തടിച്ചു കൂടിയിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ ഇടയിലൂടെ മരിച്ച ആളെ കരീംക്ക നോക്കി. അങ്ങോട്ട്‌ ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ. ആ നോക്കിയത് ഒരു ബുധനാഴ്ചയായിരുന്നു. കരീംക്ക ബോധം കേട്ട് വീണു. ബോധം വന്നപ്പോൾ വെള്ളിയാഴ്ച്ചയായി.
നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ തന്നെ ആധാർ കാർഡ് എടുക്കാൻ പോയി തിരിച്ചു വന്ന കരീംക്കാടെ മകളായിരുന്നു, ആ മരിച്ച കുട്ടി.
-------------------------------------
മേമ്പൊടി:
അവനവനാല്മസുഖത്തിന്നാചരിക്കുന്നവ-
യപരന്ന് സുഖതിന്നായ് വരേണം